آن خس و خاشاک تویی
دشمن این خاک تویی
شور من‌ام، نور من‌ام
عاشق رنجور من‌ام
زور تویی، کور تویی
هاله‌ی بی‌نور تویی
دلیر بی‌باک من‌ام
مالک این خاک من‌ام

محمود خائن آواره گردی ... خاک وطن را ویرانه کردی .... کشتی جوانان وطن الله اکبر ...

نام جاوید وطن
صبح امید وطن
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
وطن ای هستی من
شور و سرمستی من
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
بشنو سوز سخنم
که هم آواز تو منم
همه‌ی جان و تنم
وطنم وطنم وطنم وطنم
بشنو سوز سخنم
که نواگر این چمنم
همه‌ی جان و تنم
وطنم وطنم وطنم وطنم
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه شاد و خوش و نغمه زنان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان

اگر توانسته باشم در قلب یک انسان  پنجره جدیدی را به سوی او باز کرده باشم

                                    زندگانی من پوچ نبوده است

زندگانی تنها چیزی است که اهمیت دارد، نه شادمانی و نه رنج و نه غم یا شادی.

تنفر همان قدر خوب است که عشق

                                             و دشمن همان قدر خوب است که دوست.

                                   برای خودت زندگی کن

                   زندگی را به آن سان که خود می خواهی زندگی کن

و از این رهگذر است که تو وفادارترین دوست انسان خواهی بود.

                                   من هر روز تغییر می کنم

کارهایی را که به انجام رسانده ام دیگر به من ربطی ندارد

                                       دیگر گذشته است

                  من برای زندگی هنوز نقدینه های زیادی در اختیار دارم.

خدا مارو برای هم نمی خواست                    فقط میخواست همو فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ما مال ما نیست                         فقط خواست نیممونو دیده باشیم

تموم لحظه های این تب تلخ                         خدا از حسرت ما با خبر بود

خودش ما رو برای هم نمیخواست                خودت دیدی دعامون بی اثر بود

چه سخته مال هم باشیم و بی هم              میبینم میری و میبینی میرم

تو وقتی هستی اما دوری از من                  نه میشه زنده باشم نه بمیرم

نمی گم دلخور از تقدیرم اما                         تو میدونی چقدر دلگیره این عشق

فقط چون دیر باید می رسیدیم                     داره رو دست ما میمیره این عشق

تموم لحظه های این تب تلخ                       خدا از حسرت ما با خبر بود

خودش ما رو برای هم نمیخواست              خودت دیدی دعامون بی اثر بود

خدا مارو برای هم نمی خواست                 فقط میخواست همو فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ما مال ما نیست                       فقط خواست نیممونو دیده باشیم

دوباره باز آغاز بی پایان گریه های من شروع می شود و دوباره باید رویای شکفته تو را از یاد ببرم.

دوباره باید آرام و بی صدا در ظلمت شب ازغم هجرانت گریه کنم تا تمام ستارگان و کهکشان ها صداقت کلامم را

با گریه هایم باور کنند. به راستی که چه کسی آواز جدایی را سر داد و من را از تو جدا کرد؟

لعنت بر تو ای روزگار بی وفا که ناقوس جدایی را

تو به صدا در آوردی و آهنگ جدایی را تو نواختی .

حالا چگونه این دل من با این فریاد دلخراش جدایی کنار برود.احساس می کنم که از جدایی نفرت دارم و مرغان خوش آواز دگر بار ناقوس جدایی سر می دهند گویا آنان

نیز از جدایی گریزانند ولی عزیزم تو را هرگز فراموش نمیکنم اگر چه بین ما جدایی افتد .

باید همه بدانند که ما اسیر بازی سرنوشت شده ایم و

بی خودی در تکاپو هستیم و فردای ما را سرنوشت رقم می زند

"خوش دارم آزاد از قيد و بندها درغروب آفتاب بر بلنداي کوهي بنشينم و فرو رفتن خورشيد را در درياي وجود مشاهده کنم و همه حيات خود را به اين زيبايي خدايي بسپارم و اين زيبايي سحرانگيز، با پنجه هاي هنرمندش با تار و پود وجودم بازي کند، قلب سوزانم را بگشايد، آتشفشان درد و غم را آزاد کنم، اشک را که عصاره حيات من است، آزادانه سرازيرنمايم، عقده ها و فشارهايي را که بر قلب و روحم سنگيني مي کنند بگشايم . غم هاي خسته کننده اي را که حلقومم را مي فشرند و دردهاي کشنده اي که قلبم را سوراخ سوراخ مي کند، با قدرت معجزه آساي زيبايي تغيير شکل دهد و غم را به عرفان و درد را به فداکاري مبدل کند و آنگاه حياتم را بگيرد و من ديوانه وار همه وجودم را تسليم زيبايي کنم و روحم به سوي ابديتي که نورهاي زيبايي مي گذرد پرواز کند و در عالم آرامش و طمأنينه از کهکشانها بگذرم و براي لقاء پروردگار به معراج روم و از درد هستي و غم وجود بياسايم و ساعتها و ساعتها در همان حال باقي بمانم و از اين سير ملکوتي لذت ببرم."

                                                                                          باران....

                                                                                  که میبارد تو می آیی

                                                                               باران گل باران نیلوفر 

                                                                       باران مهرو ماه و آیینه 

                                                                    باران شعر وشبنم و شبدر

                                                            باران که میبارد تو در راهی

                                                     از دشت شب تا باغ بیداری

                                                ازعطر عشق و آشتی لبریز

                                          با ابر و آب و آسمان جاری       

                               

                                غم میگریزد غصه میسوزد

                                   شب میگدازد سایه میمیرد

                                          تا عطر آهنگ تو میرقصد

                                                   تا شعر باران تو میگیرد

                                                          از لحظه های تشنه ی بیداد

                                                                    تا روزهای با تو بارانی

                                                                           غم میکشد ما را تو میبینی

                                                                                  دل کشد ما را تو می دانی

چگونه بی تو سر كنم

چگونه شب سحر كنم

بدون تو چه آسمان حرام گشته بر دلم

بدون تو چه آسمان خراب گشته بر سرم

بدون تو یه ماهی بدون تنگ

بدون تو سكوت مرده ای خموش

بدون تو ستاره ای بی فروغ

بدون تو پرنده ای شكسته بال

بدون تو شبم - شبی كه ندارد او سحر

بدون تو غروب غم گرفته ام

بدون تو یه ابر تكه پاره ام

بدون تو...

نمی كنم بدون تو زندگی

بدون هیچ معطلی

عاشقت خواهم ماند…………..بي آنكه بداني. دوستت خواهم داشت ……………. بي آنكه بگويم      . درد دل خواهم گفت…………بي هيچ كلامي . گوش خواهم داد ………………..      بي هيچ سخني . در آغوشت خواهم گريست…….بي آنكه حس كني . در تو ذوب خواهم شد ………..بي هيچ حرارتي . اين گونه شايد احساسم نميرد.

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی 

تو نه مثل افتابی که حضور و غیبت افتد

دگران روند و ایند و تو همچنان که هستی

تو اگه پرنده باشی  چشمای من اسمونه

راز پر کشیدنت رو کسی جز من نمی دونه

واسه من سخته که بی تو بنویسم مشق پرواز

با صدای ساز خسته تر کنم گلوی آواز

من و تو گرچه اسیریم حیفه از غصه بمیریم

بیا تا اخر دنیا بشینیم و پر نگیریم

جای پر زدن زمین نیست توی قلب آسمونه

قصه مرگ و جدایی تو کتابا جا می مونه

نگو عمرمون تموم شد نگو دیگه همدمی نیست

بیا فردا رو بسازیم این که فرصت کمی نیست

اشک پاکتو نگه دار واسه غسل تن پرواز

زنده کن صدای سازو که رسیده وقت آواز