لبيك اللهم لبيك غبار اضطراب از تنت بشوي و ردايي سپيد بپوش همچون پيامبران سپيده دم
لبيك اللهم لبيك سرود توحيد را همزبان با ابراهيم بخوان و آواز پر جبرئيل را بشنو
لبيك اللهم لبيك به تماشاي طور سينا بيا و آتش عشق را تماشا كن
اكنون دامان پيامبر را بگير و سرود فرشتگان را سر ده

مكه شهر قرآن و ايمان و عرفان
زادگاه پيامبر و علي و فاطمه، مهبت وحي و پروازگاه جبرئيل است، شهري كه عطر نفسهاي پيامبران بزرگ را در خويش دارد. مكه شهر ذبح عظيم، ديار زمزم و زمزمه، سرزمين امن و آرامش است. مكه شهر ترنّم هاي پيامبر در خلوت شبانگاه حراست. شهر اشك ها و سوزها و استغاثه هاست. اين شهر حادثه شگفت شكافتن ديوار و ميلاد بزرگ كعبه علي (ع) را به خاطر دارد. مكه يادگار شكنجه ها و رنجهاي بزرگ پيامبر و صحابه اوست. اينجا هنوز مي توان صفير تازيانه هايي را شنيد كه بر پشت و شانه هاي بلال مي نشستند و با اَحد اَحد گفتن او همراه مي شدند. اينجا ياد آور شعب ابي طالب است، سه سال رنج، محاصره، گرسنگي، محكوميت. مرگ دردناك همسر وفادار پيامبر، گريه هاي دختري به نام فاطمه در سوگ مادر.
هنوز مي توان در اين ديار صداي خليل خدا، ابراهيم، را شنيد كه صبحگاهان با سيمايي شكفته و لبريز از آرامش در گوش فرزندش نجوا مي كند: "فرزند عزيز در خواب ديدم كه تيغ بر حلقومت نهادم" و فرزند كه ايمان و اطمينان در تار و پودش جاريست از سر شوق به او پاسخ مي دهد: "مأموريت بزرگ خويش را انجام بده كه مرا شكيبا و صبور خواهي يافت." هنوز مي توان بي تابي و هروله هاجر را در جستجوي آب ميان صفا و مروه ديد و گريه كودكي را در دامنه كوه كه تشنگي را با پاي بر زمين زدن پاياني مي جويد. اينجا شهر حركت و بركت است، اينجا زيبايي، عظمت، عشق، پاكي و صفا خانه كرده است. زيرا اينجا « خانه خداست».

لبّيك اللهمّ لبّيك،لبّيك لا شريك لك لبّيك،انّ الحمدو النّعمت لك و مُلك،لا شريك لك لبّيك