در حسرت ديدار تو بگذار بميرم

دشوار بود مردن و روی تو نديدن

بگذار به دلخواه تو دشوار بميرم

بگذار که چون ناله مرغان شباهنگ

در وحشت و اندوه شب تار بميرم

بگذار که چون شمع کنم پيکر خود آب

در بستر اشک افتم و ناچار بميرم

بگذار چو خورشيد گدازنده مس فام

در دامن شب با تن تب دار بميرم

بگذار شوم سايه ايوان بلندت

سويت خزم و گوشه ديوار بميرم

ميميرم از اين درد که جان دگرم نيست

تا از غم عشق تو دگر بار بميرم

تا بوده ام ای دوست وفادار تو بودم

برایت تکیه گاهی می شوم, استوار,تا به شانه های ناتوانت, توان ایستادن دهم*
برایت پلی می شوم, امن وآرام تا راه رسیدن به آرزوهایت را سهل و کوتاه کنم*
می شوم درختی تنومند, برای آرمیدن آرزوهای خوب و پاکت*
برایت ترانه ای می شوم, تا در این مسیر زندگی نغمه های آسمانیم را بشنوی و آرام گیری*
دستمالی می شوم ابرین و نرم تا باران چشمان ابریت را پاک کنم*
برایت شمعی می شوم, فروزان و روشن, تا دل گرفته و تاریکت را روشن کنم*
برایت آتشی می شوم گرم, تا دستان سرد و خسته ات را گرما بخشم*
وبرایت کسی می شوم که تنهایی دل تنهایت را از شادی و مهرم لبریز سازم*